06:01 Sabado, 15 de Decembro de 2018
Terra e Tempo. Dixital Galego de pensamento nacionalista.

07-12-2018

No barrio de Castelo de Lugo teñen a súa casa. Casa aberta ao sol e á choiva, e sempre á xente

Retratos. Milucho e Mariña

Valorar (40)

LOIS DIÉGUEZ


Fresco, como se aínda fose onte, vexo o Milucho, Emilio López Pérez, no Pavillón de Deportes de Lugo ante varios milleiros de labregas e labregos, acenando con forza os brazos e a expresión entre dura e festeira despois de referirse a aqueles que fronte ao abuso agachan a cabeza para non amolar o cacique, escusándose deste xeito, Mentres o pau vai e vén descansa o lombo, e lembrando por iso o debuxo de Castelao. Esta ou outra sentencia popular, ou un chiste ou historia con chispa adornaba sempre os seus ardorosos mitins que me traían ao maxín as intensas, repetidas e agachadas páxinas da revolta labrega da nosa historia e aos seus lideres populares como  Roi Xordo ou Basilio Álvarez.

O Milucho, pequeno de corpo, espelido, sempre co humor como atractivo natural, facíase grande nas loitas labregas dos anos 70 e 80 e arrastraba a xente como un imán. O mesmo nas campañas daquelas primeiras eleccións do novo réxime, intentando convencer os auditorios  para que votasen a quen daban a cara por eles e non polos señoritos de sempre. Sen apenas recursos e poñendo o pouco que tiña percorría arreo as aldeas de Galiza chamando a manifestarse, organizarse, unirse fronte ao cacique (Cacharro Pardo campaba daquela como amo maior da provincia) e a submisa resignación secular da nosa Terra. Vai falar o Milucho era a consigna nas feiras e mercados e reunións parroquiais que levaba a encher de multitudes as vellas escolas ou os soutos e campos da festa. Así naceron as Comisións Labregas, o Sindicato Labrego Galego, que foi quen nos finais da ditadura franquista de organizar un sector social fundamental na economía e na historia galega (no recordo vivo, hoxe, o Ramón Muñiz que remata de nos deixar, co cal combateu e organizou sen  respiro).

Andando os anos, cos picos de serra característicos da loita social e política, o Milucho ou Emilio López Pérez, representou o goberno galego do chamado Bipartito (PSOE e BNG) como  delegado da Consellería de Medio Rural na provincia de Lugo, designación, por certo moi acaída para unha historia profundamente comprometida cos labregos e as labregas e para o coñecemento cabal que el posuía das clases populares. Moito antes xa, casara coa Mariña, Mariña Rodríguez Ferrer, monfortina, unha das mulleres máis intelixentes e xenerosas que coñecín, graciosa e viva tamén, e tanque poderoso ante calquera das adversidades coas que nos pode amolar a vida. A Mariña traballou en mil cousas, entre elas, na libraría Xistral que Manuel María e Saleta rexentaban en Monforte, que foi cando a coñecín. Non me esquece aquela especie de milagre dun día en que ía ela pola angosta rúa do Cardeal Estreito monfortino, cando de súbito apareceu un coche no que ía un grupo de rapaces con gana de troula. Ao chegar á súa altura, un deles botou o brazo pola xanela e deulle unha pancada no cu. A Mariña non sei como demo fixo, pero rápida, guindoulle unha pedra en plena carrocería. Aínda hoxe lle pregunto de onde sacou a pedra, pois a rúa era de cemento. Mais ela nunca mo di, só ri ás gargalladas.

No barrio de Castelo de Lugo teñen a súa casa. Casa aberta ao sol e á choiva, e sempre á xente, onde manteñen co Fiz, o fillo que nos acompañou tantas veces en actos diversos, a hospitalidade para quen chegue, en exercicio tamén da cultura popular propia de Galiza. A casa mostra esa alegría da familia de porta franca onde se comparte o pan e a palabra, o traballo e a camaradaría. Mentres o Milucho, desde a cadeira de rodas onde o destino o espetou agora, fala, conta ou ri ou sofre, sen divorciarse do humor  característico dos de Sindrán, a Mariña bule pola cociña ou pola horta ou polo escritorio e atende a quen alí vai facer compaña. Aínda coa dor tamén do seu cancro, que o mal non distingue as situacións ou necesidades diferentes das persoas. A onde vai, pode arrasar se quere, aínda que neste caso non o teña doado, pois atópase co muro potente da pedra rexa que os dous, coa experiencia no combate, ergueron.

E que medicina ou agasallo ou afecto pode haber mellor que a amizade. A amizade en sentido amplo de quen acolle e comparte, pois se a casa se abriu ás veciñas e veciños, amigas e amigos, coñecidos mesmo, como norma habitual sentida de corazón, ela recibe agora a axuda e conforto necesario para a vida que todos e todas desexamos longa; longa e sen doenza. Vexo o Milucho López na súa cadeira conducida polo Pancho Carreira nun acto onde conto cousas de viaxes; e cabo deles, a Mariña, atentos os tres e sorrindo ás veces. Ou tamén noutros actos políticos onde a reivindicación secular da nosa Terra continúa con afouto. O Pancho, digo, pero podo poñer outros nomes de anxos e anxas dispostas a rir, contar e reducir en doses compartidas a doenza. E que mellor consolo que o dos foguetes altos, multiplicados e de máxicas cores estoupando en rodas e luces formadas pola vida cando se acompañou da loita colectiva, da entrega ao outro, á outra por esa enorme capacidade de amor, sentido de xustiza e patrios deberes asumidos. Porque somos homes e mulleres máis ou menos coherentes, si, pero a coherencia complétase cando, na necesidade, acolle a parte máis grande que a enriquece, que é a da solidariedade. Sen ela non pode haber revolución, é dicir, amor e xustiza.

Un día, os meus amigos trouxeron un burro para axudar nos labores da casa. Puxéronlle Cuco. O burro, listo el, axiña se decatou dos costumes da familia. Afíxose, xa que logo, ao cultivo da relación social e fuxía en canta ocasión se lle brindaba: para acompañar a velliña solitaria ou a unha burra que se instalou tamén no lugar, ou para saber do que falaba a xente cando se xuntaba en reunión, e cousas así. E outro día descubriu a música ao escoitar uns mozos e mozas tocando a gaita. Daquela, brincando con alegría, comezara a ornear, e repetiu o orneo en canta ocasión musical lle chegaba ás orellas. Así que a xente, en canto o vía trotar pola parroquia, xa dicía, aí vai o burro do delegado, e axiña avisaba na casa dos amigos.

Rin o Milucho e a Mariña e a xente que os acompaña cando contan as aventuras do Cuco, así que este burro gaiteiro acabou por se facer tan popular na contorna coma eles mesmos. Podía filosofar sobre o grato que resulta hoxe a compaña dun animal sempre comunicativo fronte ao caos dunha sociedade que se está mecanizando perigosamente até na emoción e na palabra que como humanos nos definen. Pero non, non vou furgar por aí, porque os meus amigos, precisamente, rompen tal perigo e falan, rin, choran, padecen co outro, coa outra, e tamén co Cuco, e son, son de aquí, desta Terra grande e única. Sexa a vida, pois, o sorriso ou o ricto doloroso que en cada momento chegue. Pero sexa así, coa hospitalidade e a xenerosidade que os meus amigos sementaron. Sexa, en fin, a palabra e a calor das mans quen nos acollan sempre. Así que por ti, por  vós, con eles, arreo seguiremos a  cantar a vida e a loita consecuente. É de lei, da lei do amor, abofé.  




[08-12-2018 06:22] Marco Antón comentou:

Ata miña nai decía toda chea de razón: "...o burro do Milucho..." moito antes de que o Cuco ornease en Castelo.

Engade o teu comentario:

Os campos marcados con* son obrigatorios.









Aniversario Moncho Reboiras 2017


© Fundación Bautista Álvarez de Estudos Nacionalistas
Terra e Tempo (ISSN 1575-5517)
Avenida de Lugo, 219, 1º, 15703 • Santiago de Compostela • Galiza
981 57 02 65 – info#code#terraetempo#code#gal