10:10 Luns, 10 de Decembro de 2018
Terra e Tempo. Dixital Galego de pensamento nacionalista.

10-10-2018

Que unha formación que vén a representar un revival da vella Fuerza Nueva logre reunir dez mil persoas na capital do Estado, pode causar moitas cousas pero non sorpresa

Vox como síntoma

Valorar (13)

XABIER PÉREZ IGREXAS



O feito de que a nova marca da ultradereita española, Vox, congregase arredor de dez mil persoas nun acto público en Madrid, brindoulle unha desmesurada atención mediática que permitiu a esta formación amplificar sobremaneira o seu discurso reaccionario. Esa cobertura motivou críticas e debates arredor do papel dos medios sistémicos, obviando que en efecto estaban a exercer o seu papel como altofalante dunha opción que historicamente ten sido sempre funcional aos intereses do grande capital: o fascismo.

Hai xa ben anos, a economista Miren Etxezarreta alertaba, ou máis lembraba, como a clase dominante en contextos de crise tiña utilizado o fascismo, e mais a guerra, como instrumentos ao servizo da salvagarda dos seus propios interese. Esta crise non ía ser diferente. De aí a emerxencia e promoción de movementos “populistas” e chauvinistas. De Trump a Salvini. De Le Pen a Orban. Con acentos e matices diferentes, mais interpretando unha mesma e xa coñecida partitura: xenofobia, autoritarismo e unha visión reaccionaria e retrograda da sociedade. Vox é unha expresión, a moita menor escala, desa vaga de neofascismo.

No caso español, a crise estrutural do capitalismo que atravesamos e que ameaza con se cronificar, deveu tamén nunha crise de réxime político, que debilitou e puxo contra as cordas o statu quo xurdido do pacto da Transición. De aí, que máis unha vez o fascismo se artelle sobre unha concepción profundamente españolista. Negadora da diversidade nacional e violentamente uniformadora.

O discurso de Vox é apenas a expresión sen filtros nin imposturas do mesmo sustrato ideolóxico ao que obedecen o Partido Popular ou Ciudadanos, e antes UPyD. Pivotando sobre a cortada do políticamente incorrecto, expresan en voz alta e con formulacións máis contundentes o mesmo relato que paira sobre o discurso das outras dúas patas do chamado centro-dereita español.

Que unha formación que vén a representar un revival da vella Fuerza Nueva logre reunir dez mil persoas na capital do Estado, pode causar moitas cousas pero non sorpresa.  Oxalá a base social do españolismo máis descarnado fose tan cativa! No entanto, dese éxito de convocatoria podemos tirar varias conclusións. En primeiro lugar, que a orfandade política de amplas capas sociais duramente castigadas pola crise e mais as políticas de saqueo, supón un espazo de oportunidade para o fascismo. A ausencia dunha alternativa transformadora/emancipadora en España, para alén da impostura do novo reformismo socialdemócrata de aparencia rupturista, contribúe a ensanchar ese espazo. Segundo, visa a crecente polarización social provocada pola crise do réxime. “La España de los balcones” ou o “a por ellos”, son un combustíbel fantástico ao servizo da ultradereitización. E terceiro, agroma até a superficie o pouso sociolóxico e ideolóxico que a non ruptura democrática posibilitou. Ese franquismo de baixa intensidade, latente, que agora xa se atreve a expresarse sen disimulos.

Diante deste fenómeno cómpre non caer nin na infravaloración nin en sobrevalorar o seu alcance. Tampouco optar pola indiferenza ou a negación. Co fascismo non funciona nunca a contemporización. Hai que confrontalo democraticamente. Como se combate o cancro desde os primeiros síntomas. Para evitarmos o risco dunha metástase que nos faga retroceder na liña do tempo. Confrontar desacomplexadamente e con firmeza no debate político, indo á raíz cínica e falsa do seu relato demagóxico. Pero tamén, ofrecendo unha alternativa sólida e consistente a quen, por pura desesperación, xa non traga con máis aggiornamento político.

O fascismo nunca acabou de marchar e agora axexa desquiciado. Hai que cortarlle o paso, antes de que sexa tarde.




Engade o teu comentario:

Os campos marcados con* son obrigatorios.









Aniversario Moncho Reboiras 2017


© Fundación Bautista Álvarez de Estudos Nacionalistas
Terra e Tempo (ISSN 1575-5517)
Avenida de Lugo, 219, 1º, 15703 • Santiago de Compostela • Galiza
981 57 02 65 – info#code#terraetempo#code#gal