03:59 Mércores, 03 de Xuño de 2020
Terra e Tempo. Dixital Galego de pensamento nacionalista.

22-05-2010

Tras dez anos de silencio sobre a súa obra, que vai pasar despois do 17 de maio?

Novoneyra, palabra luminosa no medio da espesa néboa que nos invade

Valorar (9)

MANUEL LÓPEZ FOXO



Tiveron que pasar dez anos desde a súa morte e tivo que chegar o Día das Letras Galegas para que a obra de Novoneyra fora obxecto de atención. Son escasísimos os traballos que se elaboraron  sobre a súa figura e a súa poesía ao longo destes últimos anos. Só agora, co gallo da celebración do 17 de maio, fomos convidados a regresar á súa obra e a redescubrir o poderoso canto de Uxío Novoneyra e o seu inquebrantábel compromiso coa súa patria. Só agora se reeditou un libro tan fundamental para o coñecemento deste autor como é Dos soños teimosos. Resulta dramático que un poeta tan extraordinario como Novoneyra teña que morrer e agardar dez anos unha decisión da Real Academia Galega para que a maioría da sociedade galega teña que descubrir a súa existencia na nosa literatura e na historia do noso país.

Moito é o que se dixo e o que se escribiu de Novoneyra estes días, mais aínda hai quen despois de ler a súa poesía non entende a filosofía profunda da súa obra, a verdade do seu verso, a raíz que nutre o seu verbo, a luz que desprende a súa palabra. Aínda hai quen non sabe que a lingua galega brinca como un cervo libre nos labios de Novoneyra transformando a fala do Courel en pura emoción e en altísima poesía. Aínda hai quen confunde o concepto de paisaxe co concepto de terra e quen non sabe o amor e a entrega que hai detrás de cada verso de Novoneyra. Aínda nos queda moito por descubrir para alcanzarmos o seu gozo fronte á grandeza e a marabilla da Natureza ou para sabermos da angustia vital que invade ao poeta nos tempos do Courel que están detrás de Os Eidos ou do Vietnam canto.

Novoneyra é unha fonte inesgotábel de sabedoría e de humanismo, de entrega á terra e de compromiso con Galiza, de fidelidade ás raíces e de vangarda estética. E un estremece só imaxinando a Novoneyra recitando os nosos Cancioneiros medievais na Compostela de 1957, naquel recital poético que se celebrou no Círculo Mercantil e Industrial de Santiago, dentro dun ciclo de conferencias impulsado polo inesquecíbel Manuel Beiras e inaugurado cun texto de don Ramón Otero Pedrayo, que ao final non puido asistir debido á morte de súa nai. Era a primeira vez que na posguerra, en público, alguén falaba en galego naquela Compostela dos anos escuros.

Estremecemos tamén lendo a despedida de súa nai que nos narra Antón Lopo no libro A distancia do lobo: "Polo velorio pasou a xente da aldea e a dos arredores. Eu non quería rebumbio. Espelinos con amabilidade, sen présas, e fun buscar unha rosas de Alexandría que a miña avoa Petra trouxera do seu Bierzo natal. Inzaran no xardín nunha roseira de pólas recias. Rodeei coas rosas o cadaleito e pechei a porta para que ninguén nos molestase. Estiven só, toda a noite, acompañándoa, oíndo na súa boca lacrada o meu nome".  O seu nome na boca de súa nai: "Eugenio, Eugenio, Eugenio, Eugenio..., porque en Parada era Eugenio". Agora sabemos que o ritmo do Vietnam canto vén de aí, do berro constante de súa nai nesa etapa final da súa vida, da súa desesperación. A lectura deste magnífico libro de Lopo deixa á luz a inmensa grandeza humana do poeta do Courel. Certamente, Novoneyra era deses homes aos que non lles cabe o corazón no peito.


Engade o teu comentario:

Os campos marcados con* son obrigatorios.







© Fundación Bautista Álvarez de Estudos Nacionalistas
Terra e Tempo (ISSN 1575-5517)
Avenida de Lugo, 219, 1º, 15703 • Santiago de Compostela • Galiza
981 57 02 65 – info#code#terraetempo#code#gal

A Fundación recibiu unha axuda da Deputación da Coruña na convocatoria de 2018 para a mellora da utilidade de páxina web. Deputación da Coruña