05:03 Luns, 28 de Setembro de 2020
Terra e Tempo. Dixital Galego de pensamento nacionalista.

09-06-2014

A abdicación dun monarca é algo que sucede moi de pascuas en venres, o cal non se debe necesariamente ao seu escaso número

Non hai dúas sen tres. A terceira para cando?

Valorar (15)

FRANCISCO CALO LOURIDO



A abdicación dun monarca é algo que sucede moi de pascuas en venres, o cal non se debe necesariamente ao seu escaso número. Non, xa hai un tempo, cando case todos os países europeos estaban sometidos ao poder das súas respectivas coroas, principados e outros títulos nobiliarios, as abdicacións eran aínda máis infrecuentes. En España, desde o século XVI,  tivemos cinco monarcas da casa de Austria e dez da de Borbón, sen contar rexencias (dúas Marías Cristinas, Espartero, Serrano...) nin recunques (Filipe V ou Fernando VII), máis os reis intercalados Xosé Bonaparte e Amadeo de Savoia. Dun total de 17 monarcas, só abdicaron seis e, se todos eles o fixeron movidos polas circunstancias, na metade dos casos as tales circunstancias foron certamente explícitas e imperativas.

Carlos I de España abdicou, porque, como el mesmo dixo no acto celebrado en Bruxelas, xa non podía resistir fisicamente. A renuncia ao trono, seguida dos derradeiros anos en Yuste, non impediu que botase de menos o poder directo, se atendemos á resposta que Filipe II deu ao cardeal Granvela, cando este lle comentou que xa ía alá un ano desde que o emperador renunciara a todos os seus estados. “Tamén é certo que desde hai un ano non deixa de sentilo”, disque respondeu o fillo e sucesor. Filipe V, primeiro da dinastía borbónica en España, tivo un arrebato místico e abdicou no seu fillo Luís, retomando a coroa poucos meses despois, pola prematura morte do novo rei. Carlos IV viuse forzado, en Aranjuez, a entregar a coroa a Fernando; pero por moi pouco tempo, pois Napoleón, facéndoos ir aos dous a Baiona, obrigou a Fernando a lla devolver ao pai e a este a entregarlla a el, para, a continuación, regalarlla a seu irmán, que reinaría co nome de Xosé I Bonaparte.

Isabel II tivo que liscar para Francia cando triunfou “A Gloriosa” e, en París, no ano 1870, abdicou en favor do seu fillo Afonso, o futuro Afonso XII. Pero este aínda tardaría en reinar, sendo chamado a facelo Amadeo de Savoia, que tamén remataría dimitindo e regresando a Italia, en 1873, despois de dicir que os españois eran ingobernables. Estaba Amadeo casado con María Vittoria dal Pozzo della Cisterna, boa persoa que non só soportou os amoríos de Amadeo, entre outras, con Adela Larra, filla do coñecido escritor, senón que conseguiu ser moi querida polas moitísimas lavandeiras do Manzanares por mor das construcións que mandou facer para favorecer a súa vida e a dos seus fillos. Supoño que os apelidos da raíña non influirían na súa inclinación a protexer as mulleres que traballaban no río.

Unhas eleccións municipais gañadas polos partidos republicanos fixeron que Afonso XIII entendese a mensaxe, largase de España e abdicase. Cóntase que estaba Valle Inclán, pozo sen fondo de ditos e anécdotas mesmo apócrifas, como seguramente é esta, lendo a prensa nun café, cando un grupo de mozos se lle achega para notificarlle que acababan de instaurar a República; disque este ergueu os ollos cara a eles e que lles preguntou: “Y hemos fusilado al rey?”. “No –responderon- pero ha marchado de España”. “Este país no tiene remedio”, rematou o escritor, continuando coa lectura do xornal.

Trala marcha de Isabel II insistiuse ao xeneral Prim que proclamase a república e mesmo se lle ofreceu a presidencia da mesma. Negouse sempre, argumentando que mal se podería facer unha república onde non había republicanos. Así como abdica Amadeo, o pobo de Madrid, espontaneamente, principia a berrar a favor da república, e os deputados, sen máis trámites, promúlgana ao día seguinte. O 12 de abril de 1931 as eleccións municipais dan o triunfo nas capitais aos partidos republicanos, o que ocasiona que, dous días despois, Afonso XIII se exilie rumbo a Francia e, ao mesmo tempo, se instaure a II República. As dúas repúblicas xurdiron de súpeto, froito a primeira dunha abdicación e a segunda duns comicios municipais. E sen mudar ningunha constitución para facelo.

Vimos de celebrar eleccións ao parlamento europeo e, polo de agora, aconteceu o 50 % do ocorrido no 1931: dimisión do rei. Falta a segunda parte; pero aquí tropezamos cun obstáculo importante.

Cando, baixo Afonso XIII, se instaurou a ditadura de Primo de Rivera, os partidos foron suprimidos e perseguidos, agás o PSOE e o seu sindicato UGT, xa que ambos os dous estiveron dispostos a colaborar co ditador. En agosto de 1930 ten lugar o Pacto de San Sebastián no que todos os partidos republicanos se comprometen a rematar coa monarquía e a instaurar a república. Digo todos os partidos republicanos e digo ben, xa que o PSOE non asistiu, pois de republicano só ten “a alma”, como vimos de escoitar a Rubalcaba. Felipe González mesmo chegou a dicir que só foron republicanos cando a monarquía era mala, pero non agora que era boa. Aos que coñecemos os antecedentes históricos non nos admira o vergoñento espectáculo que estes días andamos a presenciar nas filas do PSOE. Os vellos militantes saíndo en tromba na defensa dos privilexios que defenden desde que don Pablo Iglesias, por problemas de saúde, perdera o control do partido. Algúns fomos molestados (só ofende quen pode) polas estupideces de Leguina sobre vellos que rexuvenecen casando con mozas ou asistindo a concentracións a prol da república. Eu vin en Pontevedra algúns moito máis vellos ca min que tiñan que conter as bágoas coa emoción, e ese afiliado do PSOE mofándose deles. E o malo é que os novos con poder, véxase a presidenta a dedo de Andalucía, saen defendendo o mesmo que os vellos que viviron e viven moi ben á conta da política. Un concelleiro de Pontevedra do mesmo partido gabou a monarquía como unha etapa de prosperidade. Non dubido de que, para el, foi así realmente, e seguirá a ser ata que o pobo esperte. Négome por iso a empregar con eles a verba socialista, pola que sinto un enorme respecto desde don Carlos e don Pablo. Socialistas somos outros e así como hai curas que viven para Deus e outros moitos que viven a conta del, do mesmo xeito moitos afiliados do PSOE non viven para o socialismo, senón a conta del, na alternancia de poder.

E así, o mesmo que, en 1885, en morrendo Afonso XII e deixando a viúva preñada, os conservadores de Cánovas e os liberais de Sagasta, base de sustentación do réxime monárquico da Restauración, asinan o Pacto do Pardo e se converten en gardiáns do tesouro, do Santo Graal que contén o zume das esencias patrias (trono, altar, espada), presenciamos agora o mesmo entre os seus sucesores PP e PSOE. É ridículo ver a Mariano loando a Alfredo polo seu senso de estado. Os demais non teñen senso de estado e o pobo somos inmaturos ou, talvez, directamente imbéciles e sen capacidade de pensar pola nosa conta. Rajoy feliz e Rubalcaba esnaquizando os restos do naufraxio do PSOE coa axuda dos seus egrexios conmilitóns que, dados por mortos, reaparecen a xeito de zombis con necesidade irrefreable de comer cerebros de camaradas para manter unha aparencia de vida.

Agardemos que lles dure pouco e Viva a III República.      



[09-06-2014 23:09] Alberto comentou:

Pero non iamos a pola segunda? Non entendo nada. E quereredes que vos entendan. Asi vos vai.

Engade o teu comentario:

Os campos marcados con* son obrigatorios.









Aniversario Moncho Reboiras 2017


© Fundación Bautista Álvarez de Estudos Nacionalistas
Terra e Tempo (ISSN 1575-5517)
Avenida de Lugo, 219, 1º, 15703 • Santiago de Compostela • Galiza
981 57 02 65 – info#code#terraetempo#code#gal

A Fundación recibiu unha axuda da Deputación da Coruña na convocatoria de 2018 para a mellora da utilidade de páxina web. Deputación da Coruña